Rozmowa, tolerancja, szacunek i wspólne podejmowanie decyzji – to główne elementy wieloletniego związku małżeńskiego zdaniem par, które obchodziły złote gody. Prawie 50 małżeństw w Kawiarni Pod Muzami odebrało medale za długoletnie pożycie. Były kwiaty, gratulacje i nieco muzycznych atrakcji.

– Recepta na takie małżeństwo? Tolerancja i wzajemne rozmawianie. To jest najważniejsze. U męża toleruję jego złość i jego krzyki, czasami wybucham ale zwykle siedzę cicho. Razem za trzy dni będziemy już 51 lat. Każdy musi dożyć do tego wieku i potem trzeba chcieć być razem. Żona mnie toleruje, a teraz gdy dzieci odeszły to żona zajmuje się tylko mną – mówili Helen i Edward Szlachetka.

W kawiarni pod Muzami w Lubinie pierwsze 30 par odebrało medale za długoletnie pożycie małżeńskie. Z racji zeszłorocznych obostrzeń pandemicznych, ci lubinianie, którzy swoje złote gody obchodzili w 2020 roku odbiorą odznaczenia również teraz. Docelowo uhonorowane będą 94 pary.

– Jesteśmy razem 52 lata. Wystarczy się kochać, nie gniewać się, a jeśli są nieporozumienia koniecznie rozmawiać. Nigdy się nie gniewaliśmy. Rozmawialiśmy ze sobą natychmiast., To najważniejsze. Dużo też trzeba wybaczać – mówili Elżbieta i Stanisław Bartkieiwcz.

– Drodzy państwo na pewno spotykaliście się z różnymi sytuacjami, ale potrafiliście sobie zaufać, wybaczyć i na pewno wspierać się w trudnych sytuacjach, bo życie przecież nie jest łatwe – mówił do zebranych Robert Raczyński, prezydent Lubina.

W kawiarni pod Muzami w Lubinie odbyła się uroczystość wręczenia medali parom małżeńskim z okazji Złotych godów. Pojawiła się również diamentowa rocznica, czyli 60 raz w związku małżeńskim. Większość z pytanych o receptę na zgodne, wspólne życie odpowiada , że to nic trudnego, że jakoś tak po prostu minęło. Niektórzy zdradzili nam nieco więcej szczegółów.

– W lipcu minęło 50 lat, od kiedy jesteśmy małżeństwem. Raz bywało lepiej, raz gorzej. Jesteśmy zgodni, uzupełniamy się i pracujemy nad sobą. Trzeba od siebie dawać i to dużo, a nie tylko brać. Czemu daliśmy radę? Bo może jesteśmy starej daty. Wciąż kocham mojego męża, bo chyba jesteśmy sobie przeznaczeni, mówiła Franciszka Kwaśniewska.

– Nie wiem jak to się stało. Zleciało, jak z bicza. Nie ma recepty, a czasami sam się zastanawiam, jak to zrobiliśmy. Może po prostu trafiła się mi dobra kobieta – mówił Adam Kwaśniewski.

– Moja żona jest po udarze. Dziś jej tu nie ma. W kwietniu minęło 50 lat po ślubie. Było bogato, teraz jest biednie. Opiekuję się moją żoną już od 2 lat. To, co dał nam ZUS, zabiera MOPS. Raz na godzinę dziennie przychodzi opiekunka, a ja robię resztę. Nie zostawię mojej żony do końca życia, bo wciąż ją kocham – mówił z łzami w oczach Bogdan Owczarek, maż Teresy, który był zmuszony sam przyjść po medale dla siebie i małżonki.