W poniedziałek 2 października maiło miejsce uroczyste otwarcie nowej placówki Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego. Od teraz dzieci z powiatu lubińskiego i polkowickiego, które korzystały ze szkół w Szklarach Gónych i w Lubinie przy Składowej będą miały do dyspozycji szkołę i bursę na miarę XXI wieku. Inwestycję realizowały powiaty lubiński, polkowicki, gmina miejska. Pieniądze pochodził też z Polskiego Ładu i PFRON-u.

Nowe sale dydaktyczne, gabinety dla terapeutów, sala gimnastyczna, konferencyjna, świetne zaplecze socjalne dla kadry pedagogicznej, dla uczniów, ale co równie istotne internat dla 60 dzieci – to główne cechy nowego obiektu przy KEN w Lubinie, gdzie połączone będą placówki ze Szklar Górnych i z Lubina pod wspólną banderą Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego.

– Ten obiekt to modelowy przykład współpracy rządowo – samorządowej. Środki pochodzą z kilku źródeł – naszego budżetu, miejskiego, Polskiego Ładu, powiatu polkowickiego i PFRON-u – mówił nam Paweł Kleszcze, starosta lubiński. Mam nadzieję, że i uczniowie, i nauczyciele będą z tego obiektu zadowoleni. Mamy tu też internat. W tej dobudowanej części mamy pokoje z kuchnią, stołówką w pełni wyposażone. Tu dzieci będą przebywały przez cały tydzień bez weekendów – dodawał włodarz powiatu.

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Lubinie już dziś zaprasza osoby uprawnione do przygotowania odpowiednich dokumentów i składania od 1 marca wniosków o dofinansowanie z programu „Aktywny samorząd”. Osoby posiadające odpowiedni do programu stopień niepełnosprawności mogą postarać się o pieniądze niezbędne w kształceniu na poziomie wyższym lub też w szkole policealnej. Można też dzięki temu wsparciu podnieść swoje kwalifikacje o prawo jazdy kat. B i C.

– Dla osób z dysfunkcją ruchu, narządu słuchu w stopniu wymagającym korzystania z usług tłumacza języka migowego będzie możliwość dofinansowania do zakupu wózków i skuterów o napędzie elektrycznym oraz oprzyrządowania elektrycznego do wózków o napędzie ręcznym. Dużym zainteresowaniem wśród naszych mieszkańców cieszy się również zadanie, które obejmuje zakup sprzętu elektronicznego, jego elementów oraz oprogramowania. Ten zakres pomocy kierowany jest do osób z dysfunkcją narządu wzroku, obu kończyn górnych i narządu słuchu – informuje Joanna Cwojdzińska. gł. spec. ds. rehabilitacji społecznej, PCPR w Lubinie.

W tym roku z racji pandemii koronawirusa pojawiła się możliwość składania wniosków przez internet za pomocą Systemu Obsługi Wsparcia strony sow.pforn.org.pl

Spotkanie kolejny raz udowodniło, że pomimo niepełnosprawności dzieci mogą być samodzielne! Na sali SP 14 nie dało się nie zauważyć Marcela, który na wózku grał w piłkę. Ola, która porusza się również na wózku inwalidzkim, na początku miała obawy, ale kiedy zobaczyła Rafała, który zostawił swoje kółka i zaczął wspinać się na ściankę zdecydowała, że też musi to zrobić. Zobaczyła świat z innej perspektywy, odważyła się i była szczęśliwa. Mówiła że wspinaczka to coś niesamowitego.
Niepełnosprawne dzieci asekurowali miłośnicy gór. Marcin Królak, opowiadał jak to jest kiedy człowiek postanawia zmierzyć się ze sobą i żywiołami bo postanawia wejść na szczyty Himalajów. Sobotnie spotkanie w SP 14 było podsumowaniem projektu związanego z warsztatami rehabilitacyjno- kondycyjnymi dla dzieci z urazami rdzenia kręgowego. Przypomnijmy, że ten projekt jako jeden z nielicznych został dofinansowany – na 45 tysięcy złotych – ze środków: Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych. – Chcieliśmy, aby dzieci mogły integrować się z dziećmi sprawnymi – mówi Agata Kowalczyk, koordynatorka projektu. Już dzisiaj planujemy inne spotkania w przyszłości. Nie jest wykluczone, że będą to kolonie integracyjne.
W zrealizowanym m.in. w Lubinie projekcie udział brały dzieci z Lubina, Legnicy, Wrocławia i innych mniejszych miejscowości – Chcieliśmy, aby to spotkanie miało zapoczątkowało cykl spotkań integracyjnych, gdzie dzieci niepełnosprawne mogą wspólnie spędzić czas z dziećmi sprawnymi.
Koordynatorka przekonuje, że integracja jest bardzo ważna. – W przyszłości, kiedy dzieci dorosną całkiem inaczej będą zapatrywały się na problemy tych, którzy dzisiaj aby móc się samodzielnie poruszać muszą jeździć na wózkach, albo korzystać z pomocy innych osób. Kiedy pytamy sprawne dzieci co wiedzą o swoich rówieśnikach na wózkach okazuje się, że niewiele. Okazuje się też, że chciałyby wiedzieć jak najwięcej.
Specjaliści zwracają uwagę, że na spotkaniach integracyjnych obie grupy dzieci uczą się od siebie i poznają wzajemne możliwości. Często okazuje się, że bariery nie istnieją. Przykładem była wyprawa na ściankę wspinaczkową w SP 14. – Wspinaczka tak zaabsorbowała uczestników spotkania, ze musieliśmy zrezygnować z innych zaplanowanych zabaw m.in. gier zręcznościowych czy dyskoteki – mówi Agata Kowalczyk, koordynatorka ze Stowarzyszenia Skowronków, a prywatnie mama niepełnosprawnego Marcela.

O dotację zawalczyło i wygrało Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Lokalnego”Skowronków”. Teraz dzięki nim, dziesięcioro dzieci poruszających się na aktywnych wózkach inwalidzkich z województwa dolnośląskiego ma szansę wziąć udział w dziesięciodniowym turnusie rehabilitacyjnym prowadzonym m.in. przez instruktorów FAR, którzy jak ich podopieczni sami poruszają się na wózkach. – Warsztaty odbędą się w terminie 10-20 października 2013 r. w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji ,,MILLENIUM,, w Kołobrzegu.

Są jeszcze wolne miejsca – mówi Agata Kowalczyk, koordynator projektu. – Czekamy na zgłoszenia od rodziców dzieci w wieku od ośmiu do trzynastu lat, do końca września.

Podopieczni będą bez najbliższych. Rodziców zaprosimy na dwa ostatnie dni pobytu po to, by mogli wziąć udział w spotkaniach grupowych, poznać to czego nauczyły się ich dzieci. Pozwólmy naszym dzieciom żyć, nie tylko być! – To motto naszej akcji – tłumaczy Agata Kowalczyk.

Dzięki temu projektowi spełni się m.in. marzenie Michaliny. Może i Twoje dziecko dołączy do nas – zachęca Kowalczyk.

Mam na imię Michalina. Mam dziewięć lat i poruszam się na wózku inwalidzkim. Urodziłam się z przepukliną oponowo-rdzeniową i wodogłowiem, przez co wystąpiło u mnie porażenie wiotkie kończyn dolnych. Nie chodzę. Świat poznaję tylko z perspektywy wózka. Moja mama mówi:, że ważne jest to, że żyję i że jestem, pogodna, uśmiechnięta i zawsze otwarta na to, co przynieście kolejny dzień.

Pamiętam kiedy miałam cztery lata przyjechał do mnie pan z Fundacji FAR. Bardzo miły. Sam poruszał się na wózku i nie miał problemu żeby wysiąść z auta czy dostać się do naszego domu, do tego robił to bez żadnego wysiłku, z uśmiechem. Pomyślałam wtedy, że kiedyś chciałabym radzić sobie tak jak on. Moja mama również pragnie tego z całego serca. Każdego dnia dążę do tego, aby spełniło się to marzenie. Rodzina i przyjaciele uczą mnie poznawać świat, ale nie ten z telewizora czy komputera. Dzięki zaangażowaniu bliskich mi sercu m.in. mamy i osób z Fundacji FAR mogłam uczestniczyć w zajęciach regionalnych, uczyć się, obserwować otaczający mnie świat i uczestniczyć w nim.

Wreszcie nadszedł dzień, kiedy pierwszy raz wyruszyłam poznawać świat sama! To było w tamtym roku – mając osiem lat – po raz pierwszy wyfrunęłam z pod skrzydeł mamy i zupełnie sama znalazłam się na tygodniowym dziecięcym obozie w Głogowie. Spędziłam wspaniałe chwile, których długo nie zapomnę. Szkoda, że dni mijały tak szybko. Pod koniec obozu już nawet troszkę zatęskniłam za mamą ale i tak myślę, że warto było pojechać. Kiedy wróciłam do domu miałam tyle do opowiadania bliskim. Mamie aż trudno było uwierzyć, że sama potrafię się umyć i ubrać, że udało mi się polepszyć technikę jazdy. Płakała, a ja razem z nią. Wiedziałam, że są to łzy szczęścia i każdego dnia dziękuję mojej mamie za to, że mi zaufała i pozwoliła mi popróbować samodzielności. KOCHAM CIĘ MAMO.

– Nie ukrywam, że chciałabym aby takie warsztaty rehabilitacyjno-kondycyjne czy obozy terapeutyczne były organizowane częściej. Michasia bardzo wydoroślała dzięki poprzedniemu turnusowi, cieszę się, że obie dałyśmy sobie szansę i mam nadzieję, że inni rodzice na naszym przykładzie z niej skorzystają – mówi pani Dorota, mama Michaliny.

– Chciałabym powiedzieć innym dzieciom, takim jak ja, ich mamom i tatom, żeby uwierzyli w siebie i w swoje możliwości. Pomimo niepełnosprawności możemy żyć tak jak inni ludzie – mówi dziewięcioletnia Michalina. I apeluje do rodziców: Nie zamykajcie okien na świat waszym dzieciom tylko dlatego, że są sprawne inaczej. Pomóżcie swoim dzieciom poznawać świat samodzielnie. Ja dostałam taką szansę. – Jeśli zależy Ci na poprawie kondycji fizycznej dziecka, zwiększenie jego wiary w siebie i pozytywnej samooceny, pomocy w dążeniu do samodzielności, na tyle na ile pozwala choroba oraz nauki praktycznego poruszania się na aktywnym wózku inwalidzkim prosimy o kontakt z Agatą Kowalczyk, koordynatorką projektu, przedstawicielką Stowarzyszenia Civis Europae, pod nr tel. 695 524 478, e-mail agatakowalczyk75@wp.pl