Usługi asystencji osobistej mogą być świadczone przez osoby pełnoletnie, niebędące członkami rodziny uczestnika, opiekunami prawnymi uczestnika lub osobami faktycznie zamieszkującymi razem z nim, oraz: posiadające dokument potwierdzający uzyskanie kwalifikacji w zawodach i specjalnościach takich jak asystent osoby niepełnosprawnej, opiekun osoby starszej, opiekun medyczny, pedagog, psycholog, terapeuta zajęciowy, pielęgniarka, siostra PCK, fizjoterapeuta lub za zgodą realizatora Programu, w innych zawodach i specjalnościach o charakterze medycznym lub opiekuńczym, posiadające co najmniej 6- miesięczne, udokumentowane doświadczenie w udzielaniu bezpośredniej pomocy osobom z niepełnosprawnościami, np. doświadczenie zawodowe, udzielanie wsparcia osobom z niepełnosprawnościami w formie wolontariatu.

Program skierowany jest do dzieci od 2. do 16. r. ż. posiadających orzeczenie o niepełnosprawności wymagające stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Związanej ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji osób z niepełnosprawnościami posiadających orzeczenie o znacznym albo umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych albo orzeczenie równoważne do wyżej wymienionych.

Usługi asystencji osobistej polegają na wspieraniu przez asystenta osoby z niepełnosprawnością w różnych sferach życia: czynnościach samoobsługowych, w tym utrzymaniu higieny osobistej, prowadzeniu gospodarstwa domowego i wypełnianiu ról w rodzinie, przemieszczaniu się poza miejscem zamieszkania, podejmowaniu aktywności życiowej i komunikowaniu się z otoczeniem.

Usługi asystenckie mogą uzupełniać usługi opiekuńcze, nie mogą ich jednak zastępować. Mogą być realizowane przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Przy czym przez tego samego asystenta maksymalnie do 12 godzin na dobę.

Wynagrodzenie za świadczenie usług asystencji osobistej finansowane będzie ze środków Funduszu Solidarnościowego. Po ich otrzymaniu i rozpoczęciu realizacji programu Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Lubinie wskaże dokładny termin rozpoczęcia naboru dla osób z niepełnosprawnościami.

Szczegółowe informacje na temat realizacji Programu można uzyskać w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Lubinie w każdym dniu tygodnia tj. od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.30 do 15.30 pod numerem telefonu 76-847-96-91(86) lub e-mail: pcpr@powiat-lubin.pl.

Źródło Powiat Lubiński

Stowarzyszenie Lubiński Klub Kibica Niepełnosprawnego organizuje Dzień kolorowej skarpetki. Już w piątek w lubińskim rynku będzie sporo atrakcji. Wszystko po to, by promować aktywność społeczną i integrację z osobami z niepełnosprawnościami.

21 marca od godziny 10.00 do 13.00 w lubińskim rynku odbędzie się impreza pod hasłem Dzień kolorowej skarpetki.

– Z przyjemnością zapraszam do udziału w wydarzenie, które ma na celu zwrócenie uwagi na ważność integracji osób z niepełnosprawnościami oraz promowanie ich aktywności społecznej. Odbędą się prezentacje warsztatów terapeutycznych, w których wezmą udział osoby z Lubina i Ścinawy. W programie przewidziane są także atrakcyjne aktywności dla uczestników. Wierzymy, że organizowanie takich przedsięwzięć pomoże zwiększyć świadomość społeczną w zakresie osób z niepełnosprawnościami i ich problemów, a dla członków naszego stowarzyszenia oraz osób biorących udział w warsztatach stanowić będzie chwilę odpoczynku od trudnej rzeczywistości – mówi Maria Mielniczak, organizator wydarzenia i Stowarzyszenie Lubiński Klub Kibica Niepełnosprawnego.

W poniedziałek 2 października maiło miejsce uroczyste otwarcie nowej placówki Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego. Od teraz dzieci z powiatu lubińskiego i polkowickiego, które korzystały ze szkół w Szklarach Gónych i w Lubinie przy Składowej będą miały do dyspozycji szkołę i bursę na miarę XXI wieku. Inwestycję realizowały powiaty lubiński, polkowicki, gmina miejska. Pieniądze pochodził też z Polskiego Ładu i PFRON-u.

Nowe sale dydaktyczne, gabinety dla terapeutów, sala gimnastyczna, konferencyjna, świetne zaplecze socjalne dla kadry pedagogicznej, dla uczniów, ale co równie istotne internat dla 60 dzieci – to główne cechy nowego obiektu przy KEN w Lubinie, gdzie połączone będą placówki ze Szklar Górnych i z Lubina pod wspólną banderą Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego.

– Ten obiekt to modelowy przykład współpracy rządowo – samorządowej. Środki pochodzą z kilku źródeł – naszego budżetu, miejskiego, Polskiego Ładu, powiatu polkowickiego i PFRON-u – mówił nam Paweł Kleszcze, starosta lubiński. Mam nadzieję, że i uczniowie, i nauczyciele będą z tego obiektu zadowoleni. Mamy tu też internat. W tej dobudowanej części mamy pokoje z kuchnią, stołówką w pełni wyposażone. Tu dzieci będą przebywały przez cały tydzień bez weekendów – dodawał włodarz powiatu.

Nie tylko lubinianie, ale też wrocławianie i legniczanie zagrali w IX Regionalnym Turnieju Bocci „Sport dla każdego” przygotowanym przez Stowarzyszenie „A Tacy Sami” działające przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Szklarach Górnych.

– Mamy siedem drużyn m.in. z Jawora, Legnicy, Wrocławia i oczywiście z Lubina. Mamy tu wielu zawodników, którzy już u nas byli i grali. Ten turniej odbywa się pod patronatem Marszałka województwa dolnośląskiego i starosty Pawła Kleszcza. Otrzymaliśmy na ten turniej dotację 10 tys. zł od Marszałka. Puchary mamy od prezydenta Lubina. Mamy sporo nagród i gadżetów. Od policji dostaliśmy kamizelki bezpieczeństwa – mówiła Ewa Niedbalska, prezes Stowarzyszenia „A Tacy Sami”.

Wyniki:

I miejsce „Atreyu” – Wałbrzych,

II miejsce „Tęcza” – Wrocław,

III miejsce ” A tacy sami – Lubin.

Warsztaty Terapii Zajęciowej Akademia Życia dają już po raz trzeci okazję spełnienia tym, którzy czują w sobie artystyczną duszę. III konkurs Akademia Sztuki cieszył się w tym roku ogromną popularnością, a to sprawiło, ze jury miało trudne zadanie, by wybrać zwycięskie prace plastyczne i literackie. – Konkurs odbywa się po raz czwarty, a po raz trzeci w Lubinie. mam nadzieję,  że będziemy to kontynuować. To pozwala pokazywać twórczość, która na co dzień pozostaje w  Warsztatach i szkołach. Dziękuję za liczne przybycie. Chciałabym, by wszyscy odnieśli wrażenia estetyczne oglądając wystawę.  – mówiła Wanda Doszko kierownik WTZ Akademia Życia prowadzonych pod skrzydłami  Stowarzyszenia Dać Nadzieję. 

Prace można podziwiać w Galerii Wzgórze Zamkowe. W tym roku nową kategorią była liryka. Osoby niepełnosprawne mogły podzielić się swoją sztuką pisaną. Wiersze były ogromnie wzruszające i podejmowały różną tematykę. 

Choroba 11 – letniego nie daje optymizmu rodzinie. Od lat najbliżsi walczą o lepszy byt dla Pawełka. – Syn jest dzieckiem niepełnosprawnym. Urodził się 12 września 2005 roku w 30 tygodniu ciąży z masą urodzeniową 1,3 kg. Ze względu na swoje wcześniactwo i schorzenia nim spowodowane swoje pierwsze pięć miesięcy spędził we wrocławskich szpitalach. Mój syn ma zdiagnozowane: wodogłowie, wodonercze, dysplazję oskrzelowo-płucną, epilepsję oraz mózgowe porażenie dziecięce. Pawełek jest dzieckiem leżącym, dlatego też wymaga wszechstronnego wspomagania rozwoju, mającego na celu rehabilitację ruchową, narządu wzroku, rozwoju mowy jak i ogólną stymulację. Jako rodzice chcemy dać naszemu dziecku szansę na lepsze życie, jednak sami nie jesteśmy w stanie pokryć wszystkich kosztów związanych z leczeniem i rehabilitacją. Jestem pełna wiary, że są ludzie dobrej woli i wielkiego serca, którym nie jest obojętny los niewinnego dziecka – mówi Monika Chudak, mama chorego chłopca.

Za każdy życzliwy uśmiech Pawełek odpłaca dziesiątkami uśmiechów, za każdy odruch serca – płaci całym swym sercem – mówi rodzina chłopca. 

Skarbonki podczas zbiórki były rozstawione w Barze „Smakuś” i w Pizzerii „Na rogu” . To tam trafiły niezbędne pieniądze, których niestety jest niewiele. Jak dotąd akcję wspierała Fundacja Złotowianka. Pomoc dla Pawełka wciąż można kierować. Kontakt z rodziną chłopca jest możliwy m. in. za pośrednictwem naszej redakcji. 

Sytuacja osób z niepełnosprawnością zarówno ruchową, jak i intelektualną jest lepsza niż kilka lat temu. Twierdzą tak sami zainteresowani oraz ich opiekunowie. W Lubinie poprawiła się infrastruktura miejska, co dla osób poruszających się na wózkach i tych, którzy chodzą, ale z trudnością jest bardzo ważne. W stolicy polskiej miedzi jest szereg świetlic, szkół integracyjnych i Warsztatów Terapii Zajęciowej, gdzie osoby borykające się z niepełnosprawnością mogą szkolić swoje umiejętności zarówno manualne, jak i umysłowe. Poza tym – co bardzo ważne – otoczenie w Lubinie ma więcej zrozumienia i akceptacji. Niepełnosprawność nie wiąże się już z uwięzieniem w czterech ścianach. 

                             Z roku na rok życie osób borykających się z niepełnosprawnością jest coraz przyjemniejsze. Społeczeństwo jest już bardziej otwarte. Ci, którzy radzą sobie na co dzień z niepełnosprawnością ruchową czy intelektualną widzą spore różnice w porównaniu z przeszłością. Jak mówią, jest łatwiej ze strony samorządów, przepisów, ale też osób w pełni sprawnych. Osoby z niepełnosprawnością wychodzą częściej z domów niż kiedyś. Wiele wydarzeń i atrakcji w mieście jest organizowanych z myślą o tych, którym trudniej wejść po schodach. Budynki, chodniki i przejścia dla pieszych są sukcesywnie dostosowywane do potrzeb osób poruszających się na wózkach. – W ostatnich latach w Lubinie przeprowadzaliśmy wiele szeroko zakrojonych inwestycji. Począwszy do dużych obiektów, jak hala widowiskowo – sportowo, kompleks basenów czy tzw. mała obwodnica, poprzez remont ulicy Mickiewicza i sporo innych. Przy każdej z tych inwestycji projektanci dbają o to, by te obiekty był w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych. Jest to ogólna tendencja, która panuje w budownictwie. Oczywiście wynika ona z przepisów, ale my jako miasto kładziemy zawsze nacisk na to, by wszystko, co budujemy było dostępne dla osób z niepełnosprawnością – mówi Jacek Mamiński, rzecznik prezydenta Lubina.

Jak potwierdzają osoby poruszające się na wózkach, faktycznie w Lubinie jest dużo lepiej niż przed laty. – Mogę powiedzieć, że Lubin na przestrzeni lat bardzo się zmienił. Stał się bardzo otwarty dla ludzi niepełnosprawnych. Jeżdżę moim wózkiem elektrycznym po całym mieście. Jest jeszcze kilka rzeczy do zrobienia, jak na przykład autobusy niskopodłogowe, które mają klapę z przodu i ciężko jest się tam obrócić. W niektórych miejscach wciąż zdarzają się wysokie krawężniki, które trzeba objeżdżać. Gdzieniegdzie sygnalizacja świetlna ma guzik po lewej stronie, a nie po prawej, a ja jestem praworęczny. Jakoś sobie radzę, ale te osoby, które nie są manualnie sprawne jak ja, uciekają od tych miejsc. Park Wrocławski jest za to dobrze dla nas zrobiony. Sporo się poprawiło. W Lubinie wszystko jest lepsze niż w innych miastach. – mówi Maciek, 22 – latek z Lubina, który cierpi na czterokończynowe dziecięce porażenie mózgowe. – Jest dużo lepiej, choć w niektórych miejscach chodniki są jeszcze nierówne, co sprawia mi trudności w poruszaniu się. Czasami w urzędach brak windy. Stara poczta w Lubinie co prawda ma poręcz, ale schody są trudne do pokonania. W starszych dzielnicach Lubina można jeszcze kilka rzeczy poprawić – dodaje Radek, 25 – latek z Lubina, borykający się z dziecięcym porażeniem mózgowym prawej strony.

Na temat lepszej dla niepełnosprawnych infrastruktury w Lubinie podobne zdanie mają opiekunowie osób borykających się z niepełnosprawnością. – Dwa lata temu miasto zrobiło nam podjazd przystosowany dla osób poruszających się na wózkach. Dzięki temu osoby te mogą dotrzeć do celu i korzystać z zajęć ceramicznych – mówi kierownik WTZ „Przytulisko” Monika Tomko – Klubek. – Wielki szacunek dla władz miasta za systematyczne znoszenie barier architektonicznych. – dodaje Tomko – Klubek

Jak podkreśla kierownik „Przytuliska”, największe bariery jednak tworzą ludzie w sercach i umysłach. Choć nie jest już tak, jak przed laty, gdy osoby z niepełnosprawnością musiały kryć się w domach i rzadko kiedy mogły brać udział w czynnym życiu społeczeństwa, to wciąż powinno się edukować społeczeństwo, by obcowanie osób zdrowych i borykających się z niepełnosprawnością było naturalne i pozbawione niechęci. – Ludzie boją się takich osób, jak ja. Boją się podejść. Nie wiem co myślą, może, że ich ugryzę. Społeczeństwo musi się jeszcze dużo nauczyć i przestać się bać. Nie może być dzielenia na lepszych i gorszych. Spotykamy się jeszcze z tym, że osoba niepełnosprawna jest gorszej kategorii i trzeba ją traktować trochę inaczej. Chcielibyśmy mieć dostęp do innych rzeczy, do których mają dostęp zdrowi ludzie. Kiedyś byłem na przykład w większym sklepie. Ktoś pomógł mi sięgnąć płytę z regału, ale gdy podjechałem do kasy pani nie mogła mnie obsłużyć, bo nie mogła mi wyciągnąć pieniędzy. Przeprosiła i powiedziała, że nie jest do tego upoważniona. Po krótkiej rozmowie pomogła mi, ale te przepisy powinny jeszcze się zmienić – mówi Maciek. – Też się spotykam niekiedy z ludźmi, którzy mam wrażenie, że się nas boją – dodaje Radek. – Dopóki ktoś nie porozmawia z osobą niepełnosprawną, nie postara się dowiedzieć jak wygląda takie życie, nie zrozumie. Wystarczy chcieć. Młodsi ludzie są bardziej otwarci, starsi jeszcze nie rozumieją problemów niepełnosprawności – mówi Radek.

– Ludzie zapominają i nieświadomie robią błędy. To widać na parkingach. Nawet jeśli nie są zajmowane miejsca dla osób z niepełnosprawnością to zdrowy kierowca parkuje zbyt blisko, a to utrudnia otwarcie drzwi na odpowiednią szerokość. Wtedy jest problem z ulokowaniem wózka inwalidzkiego. Trzeba wciąż edukować i więcej mówić – podkreśla Monika Tomko – Klubek, kierownik WTZ „Przytulisko”.

W Lubinie funkcjonuje szereg Warsztatów Terapii Zajęciowej, gdzie zarówno najmłodsi, jak i dorośli mogą brać udział w zajęciach podnoszących ich sprawność ruchową i intelektualną. Są WTZ „Słoneczko” i „Promyk” pod skrzydłami Stowarzyszenia Przyjaciół i Rodziców Osób Niepełnosprawnych. Jest też WTZ „Kameleon” i „ Akademia Życia” prowadzone przez Fundację Dać Nadzieję oraz „Przytulisko” należące do Fundacji Brata Alberta. W WTZ Przytulisko jest na przykład 40 uczestników z niepełnosprawnością ruchową, intelektualną oraz obiema sprzężonymi. Fundacja Brata Alberta prowadzi też świetlicę terapeutyczną dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Tu opieką objętych jest 20 osób. – Dzięki takim placówkom takie osoby, jak my mniej siedzą w domu – mówi Maciek. – Lubię tu przychodzić. Dużo mi to dało, zarówno pod względem fizycznym, jak i mentalnym, bo poczułem się silniejszy – dodaje Radek.

– Mamy u nas pracownie ceramiki, gospodarstwa domowego, edukacyjno – artystyczną z elementami doradztwa zawodowego, rehabilitacji pracownię rękodzieła, sztuk użytkowych, rolniczo – sadowniczą czy remontowo – techniczną. Wspierani jesteśmy głównie przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie i Starostwo Powiatowe. Pomagają nam też prywatne osoby, które nie chcą ujawniać swoich tożsamości, spółki, firmy i różne inne fundacje. Radzimy sobie, choć potrzeby są zawsze. Nie liczą się tylko pieniądze. Mamy wielu wolontariuszy, którzy nam pomagają: z SP 8, Gimnazjum Salezjańskiego. Wspierają nas też ośrodki kultury, jak CM Muza w Lubinie, gdzie często prezentujemy naszą twórczość czy sprzedajemy nasze prace. – mówią Ewa Bujak, instruktor terapii zajęciowej WTZ „Przytulisko” i Monika Tomko – Klubek – kierownik WTZ „Przytulisko”.