Pasjonat dobrej fotografii, od kilku lat na emeryturze. Na swoim koncie ma setki tysięcy zdjęć. Zarówno tych jeszcze czarno-białych jak i kolorowych wywoływanych tradycyjną techniką, oraz od kilkunastu lat wykonywanych dzięki technice cyfrowej.

W dawnym województwie legnickim można powiedzieć, że nie było miejsca, w którym Wicek nie zrobiłby choć jednego zdjęcia. Aparat fotograficzny zawsze miał pod ręką. Współpracował z wieloma redakcjami działającymi w naszym regionie. Człowiek o niesamowitych wspomnieniach, potrafiący opowiadać o tym co widział i uwiecznił na reporterskich zdjęciach. Dobry przyjaciel, nauczyciel, wrażliwy na problemy innych. Wielu lokalnych dziennikarzy i fotoreporterów zarówno z Lubina, Głogowa, czy Legnicy miało okazję z nim współpracować. Uczyliśmy się od Niego.

Wincenty Kołodziejski, zanim został fotoreporterem pracował w straży pożarnej. Po odejściu ze służby w latach 90, piastował funkcję prezesa koła emerytów przy Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Legnicy.

Pogrzeb odbędzie się w środę 4 listopada o godz. 13 na cmentarzu w Prochowicach. Żegnaj Wicku…

Piotr Krażewski

Pięć gmin postanowiło działać wspólnie na rzecz poprawy czystości powietrza. W Lubinie większość systemów ogrzewania oparta jest o ciepło z WPEC, ale stare kopciuchy funkcjonują jeszcze w starej zabudowie. W gminie Rudna, choć od lat 90-tych dostępny jest gaz ziemny też są domy, w których opala się w stary sposób. Niestety w pozostałych gminach sytuacja nie jest już tak dobra, choć w Ścinawie w ubiegłym roku rozpoczęto podłączanie do sieci gazowej pierwszych mieszkańców, to i tak większość mieszkańców opala swoje domy węglem lub drewnem. Podobnie jest w gminie Chocianów, a także w Prochowicach, gdzie mimo gazyfikacji pozostały jeszcze stare kopcące systemy ogrzewania.

Gminy przygotowały program pn.: „Poprawa efektywności energetycznej poprzez wymianę wysokoemisyjnych źródeł ciepła w budynkach i lokalach mieszkalnych na terenie Gmin Legnicko Głogowskiego Obszaru Interwencji”, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 (RPO WD 2014-2020), współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w latach 2020 – 2021. Dzisiaj jest już podpisana umowa na dotację. Opiewa ona na łączną kwotę 4,1 mln zł. Dotacja dotyczy zakupu nowych źródeł ciepła. Mogą o nią występować zarówno właściciele domków jednorodzinnych jak i lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych.

                          Zaczynali z grafami ku pamięci Żołnierzy Wyklętych przy ulicy Sikorskiego w Lubinie. Kolejny pojawił się przy ulicy Chrobrego.  Kibice nie ustają i teraz ozdobili historią i szacunkiem dla bohaterów budynek w Prochowicach.

Aldona i Antoni „Maks” Rymsza byli młodymi ludźmi, wychowanymi w patriotycznych rodzinach. Pani Aldona urodziła się 29 czerwca 1921 w Małyszkach, w powiecie postawskim jako najstarsza z czterech córek w szlacheckiej rodzinie. W młodości należała do harcerstwa, a potem w czasie II wojny światowej była łączniczką i sanitariuszką. Antoni Rymsza urodził się 14 kwietnia 1914 w Helsinkach. Po zakończeniu I wojny światowej rodzice kilkuletniego Antka przenieśli się do Polski. W 1943 Aldona próbowała się przedostać się do Wilna i przez przypadek poznała przystojnego porucznika „Maksa”. Miłość kwitła wraz z wojenną zawieruchą. Wierzyli, że przyjdzie im żyć w wolnej i niepodległej Polsce. Stało się inaczej. W 1945 już z mężem Antonim po rozwiązaniu Armii Krajowej ukrywała się pod nazwiskiem Wojtkowska. W 1946 ubecy aresztowali ją i zamknęli w więzieniu, gdzie mimo ciąży była bita i torturowana. Na mocy amnestii pani Aldona opuściła więzienne mury i wraz z mężem wyjechali do Gdańska. Rymsza nie porzucił broni. Nigdy nie pogodził się z sowiecką okupacją po 1945. Był zastępcą osławionego majora Zygmunta Szyndzielarza „Łupaszki” z V Brygady Wileńskiej Armii Krajowej. Antoniemu powierzono dowodzenie 3. Szwadronem. Kapitan Rymsza uczestniczył we wszystkich akcjach 5-tej Brygady Wileńskiej. Jedna z nich pod Siedliszczami. Maks z piętnastoma swoimi ludźmi stawił opór ponad siedemdziesięciu sowieckim partyzantom i w ten sposób uratował kilka wiosek i ludność cywilną przed gwałtami ,grabieżą i zniszczeniem. Za tę akcję został mianowany do stopnia porucznika i odznaczony Krzyżem Walecznym.

W 1946 roku przez Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych Rymsza, został awansowany do stopnia kapitana i odznaczony Krzyżem Kawalerskim. W Gdańsku spotykał się w swoim mieszkaniu między innymi z ,,Łupaszką”, ,,Sulimą”, ,,Zagończykiem” i ,,Pohoreckim”. Niestety „Maks” uwierzył w komunistyczną propagandę gwarantującą ukrywającym się AK-owcom amnestię. Po ujawnieniu się, 29.06.1948 w Choczewie przez Milicję Obywatelską. Legnicki trybunał wojenny pod rządami Sowietów skazał go na karę śmierci. Został ułaskawiony dostając w zamian 25 lat morderczego łagru. Rymszę wraz z innymi AK-owcami wywieziono na daleką Kołymę. Po zesłaniu męża na Kołymę, pani Aldona wraz z synem Wiesławem, zamieszkała w Prochowicach podejmując pracę jako kierownik żłobka wierząc, że mąż przeżyje kołymskie piekło. Aldona Rymsza odchodziła od zmysłów. Pisała do obozu, ale od męża nie było żadnej odpowiedzi. Postanowiła w końcu wziąć sprawy w swoje ręce. Podobno powołała się na pokrewieństwo z wnuczką Feliksa Dzierżyńskiego! Dzięki temu po jedenastu latach katorżniczej niewoli Maks wyszedł na wolność. 14 kwietnia w dniu swoich urodzin wysiadł z pociągu w Prochowicach. Gdy ,,Maks” zauważył stojącą przed żłobkiem Aldonę w towarzystwie koleżanek i gdy ich wzrok się spotkał, biegnąc wpadli sobie w objęcia. Czekała na niego i nigdy nie straciła nadziei.

Maks i Aldona wspólnie jeździli do Gdańska co roku 15 sierpnia na spotkania weteranów V Wileńskiej Brygady. Jego walka o niepodległość Polski i męczeńskie losy skazańca zasługują na najwyższe uznanie. Zmarł 4 lipca  1994 roku w Gdańsku. Pochowany wraz z żoną Aldoną (2009) i synem Wiesławem (1984) na cmentarzu w Prochowicach.

W związku ze zbliżającym się 1 listopada „Wszystkich Świętych” zapraszamy na cmentarz w Prochowicach do odwiedzenia oraz zapalenia znicza na grobie Pani Aldony, Pana Antoniego oraz ich Syna.

inf/fot. Stowarzyszenie Sympatyków Zagłębia Lubin Zagłębie Fanatyków