Kryminalni Komendy Powiatowej Policji w Lubinie podczas wykonywania czynności służbowych na terenie gminy, zainteresowali się stojącym na parkingu cmentarza w jednej z miejscowości, samochodem marki Mercedes.

– Zapadał zmrok, a samochód ten był jedynym autem zaparkowanym w tym miejscu. W pobliżu nie było również innych osób. Pojazd był zamknięty, jednak funkcjonariusze przez szybę zauważyli zdemontowaną stacyjkę i kokpit oraz wystające przewody spod radia. Mundurowi zorientowali się, że auto musiało być zarejestrowane w Niemczech, chociaż miało przełożone polskie tablice z innego mercedesa tego typu, tylko starszego rocznikowo. Stróże prawa sprawdzili auto w policyjnych systemach. Nie figurowało ono jako utracone. W związku z tym policjanci powiadomili o całej sytuacji oficera dyżurnego, który nawiązał kontakt z funkcjonariuszami z Centrum Współpracy polsko-niemieckiej w Świecku, aby potwierdzić przypuszczenia kryminalnych. Okazało się, że niemieccy funkcjonariusze zostali w tym momencie powiadomieni o kradzieży tego samochodu przez jego właściciela i przyjmowali właśnie zawiadomienie o popełnionym przestępstwie – informuje asp. szt. Sylwia Serafin, oficer prasowy KPP w Lubinie.

Kryminalni odzyskane mienie zabezpieczyli na parkingu policyjnym. Szacunkowa wartość tego pojazdu wynosi około 90 tysięcy złotych.

Prace archeologiczne mają miejsce w Parku Aliantów lub jak kto woli w Parku Osiedlowym przy ulicy Parkowej w Lubinie. Kiedyś zgodnie z dokumentami był tam cmentarz i to na nim, jak wskazują archiwa i wspomnienia został pochowany Ewart T. Sconiers. Pierwszy raz Amerykanie próbowali odnaleźć szczątki młodego pilota w 1948 roku. Jak mówi historyk Stanisław Tokarczuk nie pozwolili im na to wówczas Rosjanie, którzy ten teren ogrodzili. Już współcześnie nie było problemu z uzyskaniem zgody Urzędu Miejskiego w Lubinie na prowadzenie prac. – Już w 1948 roku mówiono, że był pochowany w siódmym grobie od końca. W 2011 archeolodzy pracowali w tym parku ale w innym miejscu. Wtedy sugerowali się wspomnieniami lubinianki, pani Saracen, która podobno rozmawiała kiedyś z Niemcem wspominającym grób lotnika pod drzewem surmia. Teraz ktoś inny mówi, że było drugie takie drzewo w innym miejscu. Tajemnica jest nad tajemnica – mówi Stephan Marks, który reprezentuje rodzinę Sconiersa. Prace potrwają do 28 sierpnia, a jeśli i tym razem poszukiwania się nie powiodą, to Amerykanie przeanalizują wszystkie informacje i pewnie spróbują jeszcze raz – Zobaczymy czy miasto pozwoli nam znowu na niszczenie ładnego parku. Obiecaliśmy przywrócić park do poprzedniego stanu i to zrobimy – zapewnia Marks. Z relacji historyka Stanisław Tokarczuka wynika, że amerykański młody pilot odbywał swój pierwszy lot i został zestrzelony nad Francją. Francuzi oddali go Niemcom a ci umieścili w obozie w Żaganiu. Historyk twierdzi, że Amerykanin trafił do szpitala psychiatrycznego w Lubinie, w którym leczono też inne schorzenia. Młody pilot podobno miał zapalenie ucha. Niespełna 25 letni chłopak zmarł jednak i został pochowany na cmentarzu, który niegdyś znajdował się na terenie Parku przy Parkowej. W poszukiwaniach nie pomaga minimalna ilość dokumentów, jakie zachowały się z tamtych czasów oraz wspomnienia mieszkańców Lubina, którzy jeszcze żyją. Rodzina Sconiersa ma prawo odzyskać szczątki Ewarta bowiem w Stanach Zjednoczonych obowiązuje swojego rodzaju prawo mówiące o tym, że jeżeli ojczyzna zabrała rodzinie kogoś, wysłała na wojnę, to musi go oddać, nawet jeśli będą to tylko jego szczątki. Tak upór Amerykanów w poszukiwaniach w Lubinie tłumaczy Stanisław Tokarczuk.

Marzena

– Przyszedł Niemiec, zabrał mi ojca, który był oficerem, spalili mi dom . Byłem w obozie filii Stuthoffu w Potulicach. Byłem dla nich „eine, kleine verfluchte polnische schweine”, czyli małą polska przeklętą świnią – mówi z zaciśniętym gardłem i łzami w oczach Kazimierz Półtorak pytany o osobiste wspomnienia z czasów wojny. Obecni podczas uroczystości złożenia kwiatów kombatanci mówili jednomyślnie – Oby to pokolenie nie musiało przeżyć tego, co my i poświęcić swoich lat młodości na walkę z wrogiem. Wielu z nich nie chce wspominać koszmaru wojny. Ludziom, którzy wspierają wszelkie koła kombatantów wojennych starsi panowie bardzo dziękują, ale podkreślają, że trudno dziś o zainteresowanie nimi współczesnych samorządowców, polityków i innych . Pod Murem Pamięci na lubińskim Wzgórzu tłumów nie było. Kwiaty złożyły delegacje radnych miejskich i powiatowych, samorządów, szkół, policji i wielu innych instytucji. Uroczystość trwała kilka minut i była jedynie małym symbolicznym hołdem dla tych, którzy przeżyli oraz dla ofiar sześciu lat koszmarnej wojny.