Autorem książki jest Marcin Makuch, kierownik działu historii górnictwa i hutnictwa miedzi Muzeum Miedzi w Legnicy. W ponad 300 – stronicowym wydaniu znalazło się blisko 400 fotografii, z których znaczną część stanowią zdjęcia Szczepana Knapa, specjalisty ds. informacji w legnickiej hucie.

– Ta praca polegała na całej przyjemności tworzenia monografii. Jej autor musiał się posiłkować bazą danych i zdjęć, które są w dyspozycji huty miedzi w Legnicy. Wspólna praca nad powstaniem tego dzieła była dużą przyjemnością, ale też dużym obowiązkiem. Dużym zadaniem było wybieranie zdjęć do monografii, bo miały one oddawać historię tego zakładu, pokazywać nie tyle ludzie, ale pewne okoliczności i fakty, które miały miejsce. Wydarzenia są bardzo ważne w historii każdego zakładu. Wybór zdjęć z imprez, które miałem okazję obsługiwać przez ponad 30 lat nie był łatwy, ale udało się. Odczuwa się dużą satysfakcję, bo jednak coś się udało. Praca trwała wiele żmudnych miesięcy. Wymagała dochodzenia do pewnych ludzi, proszenia ich o współpracę, bo pewne rzeczy dotyczyły kierowników wydziałów, ich historii, ważnych wydarzeń. Każdy miał swój udział i bardzo było cenne, że mogłem współpracować nie tylko z Marcinem Makuchem, ale też z pracownikami huty. Oni też włożyli wiele pracy w to, by monografia zawierała dokładne dane i pokazywała hutę w najlepszy sposób – mówi Szczepan Knap.
Publikacja była przygotowywana dwa lata. Ujrzała światło dzienne pod koniec 2015 roku. Nakład finansowy na książkę poniosła Fundacja KGHM Polska Miedź. Monografia wzięła udział w konkursie na „Legnicką książkę roku”, czyli publikację napisaną przez legniczan lub o Legnicy. Konkurs organizowany jest od 6 lat przez Legnicką Bibliotekę Publiczną i Muzeum Miedzi. Kapituła już zdecydowała, która spośród sześciu nominowanych książek uznana została za najlepszą. Wyniki poznamy w najbliższą niedzielę, czyli 24 stycznia 2016.

Miedź jako cenny metal szlachetny po raz pierwszy wykorzystana była już w starożytności. Jak mówią dokumenty historyczne dawni Egipcjanie i ludzie zamieszkujący Mezopotamię zaczęli korzystać z miedzi wytwarzając ozdoby i wyroby jubilerskie. Metal ten był równie ważny jak złoto i srebro – To była miedź na zasadzie esownicy – bransoletki, zapięcia typu agrafka czy szpila do tkanin i ubrań. Były też drobne elementy, które można było wpiąć we włosy. W starej słowiańszczyźnie również znamy wiele ozdób z miedzi, głównie kabłączków skroniowych, które ozdabiały zawoje noszone przez zamężne kobiety na głowie – opowiada Łucja Wojtasik – Seredyszyn z Muzeum Miedzi w Legnicy

Choć z biegiem lat miedź zaczęto wykorzystywać w innych dziedzinach życia, to jej własności wiąż interesują współczesnych artystów wytwarzających biżuterię. Miedź jest miękka i ciągliwa, dzięki czemu pozwala osiągnąć niepowtarzalne rezultaty w wyrobie ozdób jubilerskich. Metal ten jest jednym z podstawowych surowców dla pani Katarzyny Zięby, która wytwarza wszelkiego rodzaju biżuterię. – Miedź można repusować, czyli wyciągać reliefy dzięki czemu osiągamy piękne efekty. Świetnie się sprawdza w metaloplastyce, tak jak w tym kwiatku. Można ją barwić na różne sposoby. Ta broszka akurat jest barwiona ogniem. Widać kolory czerwieni, brązów i zieleni – Katarzyna Zięba, prowadząca pracownię Galeria Talentu we Wrocławiu. Miedź może być również wykorzystywana jako podkład pod biżuterię emaliowaną. Wyroby jubilerskie z miedzi muszą być odpowiednio powlekana, by w kontakcie ze skórą nie powodować barwienia. Obecnie największą popularnością wśród miedzianej biżuterii cieszą się kolczyki i bransoletki specjalnie postarzane.