Natalia W. w grudniu 2018 roku została  przez Sąd Okręgowy w Legnicy  skazana na dożywocie. Kobieta była oskarżona o zabójstwo swoich dwóch córek. Sąd zdecydował wówczas, że o warunkowe przedterminowe zwolnienie będzie mogła ubiegać się po 30 latach odsiadki. W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia mówił, że „nie ma racjonalnego motywu, który w jakikolwiek sposób pozwoliłby nam zrozumieć to, co się stało”.

– To zbrodnia popełniona bez żadnego racjonalnego uzasadnienia – podkreślał sąd. Wyrok był jednak nieprawomocny. Ponad 50 ran na ciele starszej z córek Do zbrodni, o którą była oskarżona W., doszło pod koniec stycznia 2018 roku na jednym z osiedli w Lubinie. Kobieta mieszkała z konkubentem i dwiema córkami: 13-miesięczną i 12-letnią. Krótko przed tragedią kazała opuścić mieszkanie babci, która przyjechała pomóc w opiece nad dziećmi. Następnie z domu wyprosiła swojego partnera. Później nie chciała go już wpuścić do środka.  Zaniepokojony zachowaniem W. mężczyzna o sprawie poinformował Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej i policję. By wejść do mieszkania trzeba było rozwiercić zamek w drzwiach. W środku znaleziono nieżyjącą już 13-miesięczną Laurę i ciężko ranną 12-letnią Emilię. Na jej ciele naliczono ponad 50 ran. Po kilku godzinach dziewczynka zmarła w szpitalu. W tej samej placówce hospitalizowana była jej matka, która po popełnieniu zbrodni próbowała się zabić. Natalia W. została zbadana przez biegłych psychiatrów. Ci stwierdzili, że kobieta w chwili popełnienia czynu była poczytalna. „Patrząc w oczy córki, z zimną krwią ją mordowała” Apelację od grudniowego wyroku złożył obrońca oskarżonej. Jak informuje Witold Franckiewicz z Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w odwołaniu obrońca nie kwestionował winy W. Wnosił o zmianę wymiaru kary. Z kolei oskarżyciel publiczny chciał utrzymania w mocy wyroku sądu pierwszej instancji. – Emila broniła się przed ciosami. Próbowała jeszcze pocieszać matkę. A ta patrząc w oczy córki, z zimną krwią ją mordowała – mówił, cytowany przez „Gazetę Wrocławską”, przed wrocławskim sądem prokurator Marek Ratajczyk. „Czyn niewyobrażalny”, ale wyrok obniżony Wyrok został obniżony do 25 lat więzienia. Sąd zdecydował też, że o warunkowe przedterminowe wyjście na wolność W. będzie mogła ubiegać się po odbyciu 20 lat kary. Dlaczego sąd drugiej instancji zdecydował się na zmianę wyroku? Jak wskazuje Franckiewicz pod uwagę wzięto okoliczności łagodzące. – Wśród nich między innymi to, że rodzina miała założoną Niebieską Kartę. Przyjęto, że między oskarżoną a konkubentem istniał konflikt osobowy, w wyniku którego W. znajdowała się w stanie, który biegli określili jako nieznaczne ograniczenie zdolności kierowania własnymi czynami – wyjaśnia Franckiewicz. I dodaje, że ten stan oskarżonej nie oznaczał wyłączenia jej poczytalności. Kobieta miała dokonać zbrodni, bo bała się, że partner odbierze jej dzieci. – Nie podlega wątpliwości sądu, że czyn jest niewyobrażalny i absolutnie karygodny. Jednak oskarżona nie jest osobą groźną dla społeczeństwa i stanowiącą potencjalne niebezpieczeństwo dla innych. Dlatego sąd stwierdził, że nie ma potrzeby jej całkowitego wyeliminowania ze społeczeństwa – podkreśla sędzia. Wyrok jest prawomocny.

inf. TVN 24 

Szymon Z dostał dwa lata zakazu jazdy samochodem. Do tego będzie musiał zapłacić niemal tysiąc złotych kosztów sądowych i grzywnę. Ponadto sąd zdecydował, że ponad 3 tys. zł syn posła musi wpłacić na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym. Wyrok jest prawomocny.
Okazuje się jednak, że to nie koniec sprawy kolizji spowodowanej przez pijanego syna posła. Ryszard Zbrzyzny, kiedy wyjaśniano całą sprawę ze spowodowaniem kolizji zeznawał, że w jej trakcie syn był u niego w domu. Sąd rejonowy stwierdził co innego. Wyrok podtrzymał Sąd Apelacyjny. To oznacza, że baron SLD z Lubina może mieć spore kłopoty. Istnieje podejrzenie, że chcąc ochronić syna składając fałszywe zeznania, kłamał przed sądem.
Pod koniec maja od śledczych do Sejmu wpłynął wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Ryszarda Zbrzyznego. Ma to właśnie związek z zeznaniami Zbrzyznego, że jego syn w trakcie kolizji był u niego w domu.
Przypomnijmy, że Zbrzyzny pytany o sprawę jeszcze w ubiegłym roku komentował, że to jest sprawa polityczna. Wyrażał nawet przekonanie, że chodzi niego, a nie o jego syna.

Za składanie fałszywych zeznań grozi do 3 lat pozbawienia wolności.

Awans przypieczętowany? Panuje coraz większe zamieszanie wokół Domu Dziecka w Ścinawie. Sprawą zajmują się sądy, czy zajmie się też prokuratura?

O Domu Dziecka w Ścinawie głośno zaczęto mówić, kiedy w kwietniu 2011 roku z funkcji dyrektorki zwolniono Joannę Bałasz. Jej obowiązki przejęła zastępczyni, Joanna Klaczko. Przez dwa miesiące wykonywania obow iązków, posługiwała się pieczątką „P.O. Dyrektor”.

Przypadek pani Cieślowskiej
Szybko przeprowadzono konkurs na stanowisko dyrektora. Wygrała go Ewa Cieślowska, żona radnego z ugrupowania Lubin 2006. Formacja ta ma pełnię władzy w Lubinie i powiecie. Cieślowską zatrudniono 12 maja ubiegłego roku. Miała jednak pecha. Okazało się jednak, że nadzór wojewody uznał, iż nie ma uprawnień do zajmowania tego stanowiska.

– 19 lipca rozstrzygnięto sprawę powołania Ewy Cieślowskiej na stanowisko dyrektorki w Powiatowym Centrum Opieki, Wychowania i Adopcji w Ścinawie – wyjaśniał rzecznik wojewody dolnośląskiego Jarosław Perduta. – Dyrektorka bezprawnie pełni tę funkcję. Nadzór uznał uchwałę zarządu za nieważną i niezgodną z prawem. Pani Cieślowska nie spełnia warunków rozporządzenia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Między innymi nie ma wymaganego trzyletniego stażu pracy w placówce adopcyjnej i wychowawczej.

Zarząd powiatu nie miał wyjścia – odwołał Ewę Cieślowską i przesunął ja na stanowisko kierowniczki działu administracji.

Jak bumerang
Na początku sierpnia ub.r. funkcję dyrektora p.o. powierzono Rafałowi Kucharskiemu, pracownikowi tejże placówki. Objął on ja do czasu zatrudnienia osoby wyłonionej w konkursie.
Dwa tygodnie później zarząd powiatu skierował do Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie wojewody. Sąd do dzisiaj skargi nie rozstrzygnął. 7 listopada nadzór wojewody zdecydował, że i Rafał Kucharski dyrek torem być nie może. Wobec tego i jego odwołano.
Władze starostwa 16 listopada, „z uwagi na potrzeby jednostki” ponownie powierzyły Ewie Cieślowskiej pełnienie funkcji dyrektorki. Jednak tym razem zabezpieczono się przed unieważnieniem tej nominacji przez służby wojewody. W powołaniu ponownie zawarto zastrzeżenie, że nominacja jest ważna na czas nie dłuższy niż trzy miesiące, do czasu zatrudnienia na stanowisko dyrektora osoby wyłonionej w konkursie. Ostateczną datą był wiec 15 lutego br.

Bezprawnie i co z tego
W tym czasie toczył się proces, który była dyrektorka, Joanna Bałasz, wytoczyła swojemu pracodawcy. Na początku lutego zapadł wyrok. Sąd stwierdził, że zwolnienie było bezprawne i polecił przywrócić zwolnioną na poprzednio zajmowane stanowisko. Wydawać by się mogło, że takie rozwiązanie może być korzystne dla wszystkich str on: starostwo nie będzie musiało organizować konkursu i wykona wyrok sądu. Tak się jednak nie stało.
Starostwo odwołało się od wyroku Sądu Rejonowego. Konkursu, mimo upływu terminu nie ogłoszono, a Ewa Cieślowska nadal pełniła swoją funkcję. Mało tego, zaczęła się posługiwać, przy podpisywaniu dokumentów pieczęcią „Dyrektor PCWiA”, bez skrótu p.o.
Dyrektorka, zapyta na przez dziennikarzy, nie chciała lub nie potrafiła odpowiedzieć, na jakim stanowisku jest zatrudniona. Odsyłała zadających pytających do starostwa.

Tylko oddelegowana
Starosta lubiński Tadeusz Kielan mętnie wyjaśniał sprawę.
– Pani Cieślowska wprawdzie jest p.o., ale nie jest stricte powołana do pełnienia tych obowiązków, tylko oddelegowana do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (ciągle trwa spór o legalność powołania na to stanowisko). Jednocześnie nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego pani Cieślowska posługuje się pieczątką bez skrótów p.o.
– Sprawdzę to – obiecywał.

Kilka pytań
Sprawdzał dość długo, bo aż do 29 marca br. Tegoż dnia, podczas sesji rady powiatu, radny Tadeusz Maćkała złożył interpelację dotyczącą zatrudnienia Ewy Cieślowskiej.
Pytał, kto i na jakiej pod stawie po 15 lutego, a więc od ponad 6 tygodni, jest dyrektorem PCWiA w Ścinawie. Dociekał także, na jakiej podstawie Ewa Cieślowska posługuje się na oficjalnych pismach tytułem dyrektora. Dopytywał, czy to nie spowoduje tego, że wszelkie decyzje podjęte przez Ewę Cieślowską będą z mocy prawa nieważne. Starosta zobowiązał się do udzielenia odpowiedzi na piśmie. Ma na to dwa tygodnie.
Tego samego dnia (1 kwietnia) zebrał się zarząd powiatu. Na jego posiedzeniu podjęto uchwałę. Oto jej treść.
„Z dniem 1 kwietnia 2012 roku powierza się Pani Ewie Cieślowskiej zatrudnionej obecnie na stanowisku kierownika działu Adm inistracji i Obsługi PCWiA w Ścinawie wykonywanie obowiązków dyrektora PCWiA na czas określony, tj. do czasu powołania dyrektora PCWiA w Ścinawie”.
Kto więc do tej pory pełnił tę funkcję? Czy podpisy pod dokumentami są ważne? Zwłaszcza te złożone między 16 lutego a 31 marca? Czy pracownik zatrudniony przez nieuprawnioną do tego osobę jest pracownikiem czy nie? Czy doszło do fałsz erstwa dokumentów? Czy zawarto jakieś zobowiązania mające wpływ na finanse placówki? Ile takich dokumentów powstało? Czy popełniono przestępstwo? A jeśli tak, to kto je popełnił?
Na te pytania może odpowiedzieć tylko prokuratura.
Z arząd powiatu lubińskiego 1 kwietnia 2012 r. powierzył Ewie Cieślowskiej zatrudnionej obecnie na stanowisku kierownika Działu Administracji i Obsługi PCWiA w Ścinawie wykonywanie obowiązków dyrektora PCWiA na czas określony, tj. do czasu powołania dyrektora PCWiA w Ścinawie. Otwarte pozostaje pytanie: k k to do tej pory pełnił tę funkcję?

Przedruk z Tygodnika Konkrety
autor: Dariusz Szymacha
Autor: Dariusz Szymacha, Tygodnik Konkrety

Sądowe wyroki były bezwzględne. O pierwszym werdykcie pisaliśmy w artykule „Żenada panie starosto”. – Tak naprawdę nie wykazano żadnych nieprawidłowości w dokumentacji prowadzonej przez powódkę (Joanna Bałasz – red), a wręcz przeciwnie. Kontrole zewnętrzne niezależne od powiatu wskazywały, że powódka była bardzo dobrym pracownikiem, dbała o dzieci, a także prawidłowość dokumentacji – to tylko jeden z fragmentów uzasadnienia przytoczonego przez Sąd Pracy w Lubinie. Kolejny bez skrupułów wskazuje jakie mogło być podłoże zwolnienia Joanny Bałasz. – Wypowiedzenie umowy przez starostę naruszało przepisy prawa i było nieuzasadnione . Sędzia w omówieniu wyroku powiedziała również Należy przyznać, że przesłuchiwany w charakterze świadka starosta (Tadeusz Kielan – red) jako organ podejmuje decyzję o wypowiedzeniu umowy dyrektorowi jednostki, a na temat przyczyn nie potrafi się wypowiedzieć – to jest żenujące. To w ocenie sądu świadczy samo o sobie…

Dyrektorkę wyrokiem sądu pierwszej instancji przywrócono do pracy. Powiat odwołał się, ale w apelacji poległ, bo argumentów, które miały przekonać sąd ponownie nie było. Dzisiaj można śmiało powiedzieć, że zwolnienie dyrektorki i bzdurne zarzuty, które wyciągnięto pod jej adresem miały pozwolić na zatrudnienie „swojego dyrektora” – żony radnego miejskiego z Lubin 2006. Dodajmy, że status prawny obecnego stanowiska dyrektora domu dziecka w Ścinawie jest bardziej niejasny niż można sobie to wyobrazić i co istotne nie wynika to z wyroku przywracającego do pracy poprzednią dyrektorkę.

Wczoraj Zarząd Powiatu miał zdecydować co zrobić z Joanną Bałasz. Co zdecydowano? Nadal nie wiadomo. Na pewno władze powiatu mają problem, bo powrót Bałasz do pracy oznacza koniec rządów Ewy Cieślowskiej, kierowniczki administracyjnej, dyrektorki, czy pełniącej obowiązki dyrektora, czy osoby oddelegowanej (skąd?) do domu dziecka. Jakie zajmuje stanowisko trudno się dowiedzieć. Kobieta kierująca placówka na pewno jest żoną radnego z Lubin 2006, które rządzi i w powiecie i Lubinie.

Szerzej o zawirowaniach z dyrektorskim stołkiem w Powiatowym Centrum Wychowania i Adopcji (dom dziecka w Ścinawie) w Tygodniku Konkrety.

Starosta nie wypowiada się w sprawie przywrócenia do pracy Joanny Bałasz. Głosu udzielił tylko sekretarz powiatu Tymoteusz Myrda. Joannie Bałasz przekazano dokumenty i skierowanie na badania lekarskie. Czy wróci do domu dziecka? Bardzo bym chciała wrócić do pracy. Taka była moja intencja i decyzja sądu – powiedziała LubinExtrra! Dodajmy, że dzieciaki też bardzo chciałyby powrotu byłej dyrektorki – już w czasie wizyty po wyroku w placówce dały jej to odczuć. Miały do niej duży szacunek i zaufanie. Czekają… – Na pewno wyobrażam sobie możliwość współpracy ze starostą. Mam wrażenie, że w mojej sprawie starosta został wprowadzony w błąd przez swoich współpracowników, którzy dokonali błędnej oceny mojej pracy.